Interview

Na een mooie voorstelling doken wij van de pers het podium op en het feestgedruis in om wat reacties te sprokkelen. Geen sinecure, maar deze wilden we je niet onthouden.

Liesbeth List (Edith Piaf)

‘Ik heb deze première beleefd zoals vele voordien. Ik ben het gewend. Ik weet mezelf zo te concentreren, dat ik mij inprent: ik wil niet zenuwachtig worden. En niemand mag mij erop wijzen dat het een première is (lacht). Ik wil geen “toi toi toi’s”. Iédere voorstelling is belangrijk. Het was inderdaad warm en open publiek vanavond, maar we hebben veertien try-outs gehad, en het was elke avond zo.’
‘Daphne doet het heel anders dan ik het tien jaar geleden zelf deed, zeker, maar ze vecht er zich op een hele mooie manier doorheen. Ze is echt een jongere uitgave van de oude Piaf die ik speel. We zijn echt twee zielen in een zak. Kijk, ik denk niet in leeftijden. Het zijn voor mij geen jongere mensen, het zijn zielen die allemaal hun vak beoefenen en die moeten dat goed doen.’
‘In 1999 was het voor mij allemaal nieuw, nu hoef ik niet meer te zoeken. Ik ben veel rustiger dan toen. Ik ken Piaf inmiddels zo goed, dat ik niet eens meer mijn best moet doen om haar te zijn. Ik word haar meteen als ik op het toneel kom.’

Koen Crucke (musicalacteur en Piafbewonderaar)

‘Ik vond het adembenemend goed. Het is ongelofelijk hoe de beide hoofdrolspeelsters het de hele voorstelling blijven volhouden en het personage brengen. Zo was Piaf, in haar goede en kwade dagen. Ze hebben ze veel eer bewezen. Hoe kun je het leven van zo’n grote dame verwoorden en spelen? Door het eerlijk te doen, en dat hebben ze gepresteerd. Liesbeth List en Daphne Flint waren schitterend! Ik denk dat ze kapot moeten zijn na zo’n voorstelling. Op den duur weet je niet meer wie nu de oude en de jonge Piaf zijn, zo goed vullen ze elkaar aan. Ik vond het echt een schitterende voorstelling. Vlaanderen moet hiernaar uitkijken.’

Eddy Habbema (regisseur)

‘Ik ben diep onder de indruk zowel van wat er op het toneel als in de zaal is gebeurd. De zaal was zo open en warm, zo enthousiast. Ik heb vol gelach gehoord en totale verstilling gevoeld. Je hoorde de ontroering en het gigantische applaus onderweg al. Het was een droom om mee te maken.’
‘Ik heb tijdens de voorbereidingen geprobeerd om Liesbeth en Daphne te helpen hun rol op te bouwen. Dat hoort natuurlijk bij elk repetitieproces, maar ik moest hen ook het nodige zelfvertrouwen geven. Want het is niet gering hoor, wat ze hier doen. Ze moesten geen imitatie geven van de buitenkant van Piaf, zeg maar, maar op zoek gaan naar haar wezen. En daar zijn ze allebei in geslaagd. Dat zorgt voor een heel spannend spel tussen de jonge en de oude Piaf. Je ziet ook dat we gezocht hebben naar bepaalde gebaren, een bepaalde houding. De jonge Piaf was werkelijk een ongeslepen diamant, en dat is ze eigenlijk altijd gebleven.’
‘Ik heb altijd heel veel gehouden van Franse muziek. Dat is tegenwoordig niet meer zo gebruikelijk, maar ik heb nog teksten van Piaf, Aznavour en Bécaud uitgeschreven. Gelukkig maar, want nu moest ik er opnieuw induiken. En dan zie je wat voor rijk materiaal het is. Het is heel diep uit het leven gegrepen, en als je dat niet goed hanteert, wordt het oppervlakkig of sentimenteel. Maar dat is hier totaal niet aan de hand. Je ziet waar die songs uit voortkomen, namelijk uit een diep doorvoeld leven, met veel lijden, maar ook veel gein, drank en liefde. Dát is wat uiteindelijk de motor achter die nummers is.’

Johan
Foto's: Robin